Alıntı: Yazan veyselaybek İlk paylaşılan Yargıtay 3. Hukuk dairesinin kararında ödünç verilen paranın her zaman istenilebilir olduğu B.K 392. Maddesindeki 6 haftalık sürenin borçlunun temerrüde düşürülmesi ve bu takdirde faiz istenilebileciği yönünde iken bu düşüncesi değiştimi. Çünkü diğer paylaşılan kararlarda B.K 392’nin muacceliyetle ilgili olduğu ve bu nedenle 6 haftalık sürenin hitamında alacağın muaccel ve talep edilebilir bir alacak haline geldiği belirtilmiş. Acaba ben mi yanlış okuyorum.

TBK 392 kurduğu sistem şudur
Madde özeti:
Eğer
- belirli gün yoksa
- bildirim süresi yoksa
- talep anında muacceliyet kararlaştırılmamışsa
borçlu, ilk istemden itibaren 6 hafta geçmeden geri vermek zorunda değildir.

Bu cümle aslında şunu söyler:
Talep muacceliyet doğurmaz;
talep yalnızca 6 haftalık süreci başlatır.

Yani davacı istediği zaman ödünç verdiği paranın iadesini talep edebilir , ancak borç davalı borçlunun bu istemin kendisine iletilmesinden altı hafta geçtikten sonra muaccel hale gelir ve alacaklı bu tarihinden itibarende faiz isteyebilir.