Ana Sayfa
Kavram Arama : THS Google   |   Forum İçi Arama  

Üye İsmi
Şifre

Site Lokali Edebiyat, Müzik, Spor, Sinema, Bilgisayar.. Site üyelerimizin hukukla ilgisiz konularda sohbetleri için. [Siyaset ve din bu sitede konu dışıdır!]

yaşam ve ölüm üzerine...

Yanıt
Old 21-11-2006, 12:57   #1
cLaW

 
Varsayılan yaşam ve ölüm üzerine...

hayat hep birlikte olma çabalarının yalnız kalmaların kayalarında parçalanısından ibarettir diyordu biri peki yaşamak ve ölmek sebep sonuç ilişkisinde ise,ve ölüm yaşantımızın haklı bir sonucuysa yaşamak icin sebeplerimiz neler?aslında çok ta sevmedigimiz bir hayata çogu zaman kıyısından köşesinden tutunuruz,bir mut ararız bizi baglayacak..bir yerden baktıgımızda aslında kedinin fare ile oynadıgı gibi oynar ne büyük ironidir bu!düsünmeden yasarız cogu zaman düsündügümüzde de aman be bosver deriz,koca dünyada ben merkezli yasamaya calısırken evrende cok ufak bir nokta olmak kacıs noktamızdır cogu zaman,yalnız degiliz diye kendimizi avuturuz..aslında o kadar yalnızız ki..söylesenize kim cift doguyor anne karnından ya da kim mezara iki kisi gömülüyor?kendimizi kandırıyoruz sanki -mış gibi yapıyoruz...ama kabullenemiyorz yalnız olmayı,iliskilerimiz oluyor bir yerden sonra hayatımız,degilmi ki biz ölüyoruz ilişkilerimiz nasıl kalsın?ve bitiremediklerimiz(iliskilerimiz) boguyor bizi,kacmaya calıstıgımız anlarda sorumluluklarımız ya da baska sebepler yakalıyor ve keşke ler başlıyor etrafımızı sarmaya sonra yasamamıs olmayı diliyoruz caresizce..
peki ya ölüm?en sıkı dostumuz gibi sarıldıgımız hayatımızda çokta haketmedigimiz bir tekedişmi ya da terkedilişmi?
aslında sormak istedigim cok soru var,ne yazıkki hayat herzaman sevincli olmuyor..

p.s:
1)f klavyede yazamadıgım icin klavyeyi q ya cevirdim imla ve yazım hataları icin özürdilerim
2)katil dogsam ilk kendimi öldürürdüm diyorum//ve tüm ölüleri alınlarından öpüyorum..ipek kelebegin kürtajıdır ben hep bunu söylüyorum..
3)acısız yasam sevincsiz hüzünsüz yasam nesesizdir(nietzche)
Old 26-11-2006, 18:39   #2
yağmurdamlası

 
Varsayılan

Hayata gelirken ölmeyi kabul ederek gliyoruz.Yaşarken de ölümü aklımıza getirerek yaşıyoruz...Ama ölüm ve yşam birbirine bağlı iki deynek....
Old 26-11-2006, 22:45   #3
Av. Şehper Ferda DEMİREL

 
Varsayılan

Alıntı:
peki yaşamak ve ölmek sebep sonuç ilişkisinde ise,

Doğduğumuz için bir gün öleceğiz, yaşamın ölümle bağlantısı sadece bu.

Alıntı:
ve ölüm yaşantımızın haklı bir sonucuysa

Haklılık veya haklılık kavramlara, değer yargısına burada yer yok (varsa da bilemeyiz,bilene rastlamadım), yalnızca "doğallık" var, doğal bir nedensellik, o kadar.

Alıntı:
çok ta sevmedigimiz bir hayata

Hayat bizi fazla umursamaz, bizim onu umursayıp umursamamız da önemli değil, önemli olan onu boşlukta geçen yararsız bir zaman olarak görmemek, öyleyse işe önce, "kendimizi sevmekle" başlayabiliriz.

Alıntı:
kedinin fare ile oynadıgı gibi oynar ne büyük ironidir bu

Böyle bir oyun yok, varsa daha eğlenceli olurdu ayrıca


Alıntı:
söylesenize kim cift doguyor anne karnından ya da kim mezara iki kisi gömülüyor?kendimizi kandırıyoruz sanki -mış gibi yapıyoruz

Mesela ikizler çift doğuyor anne karnından, ama bu da yalnız yaşayıp yalnız öldükleri gerçeğini ortadan kaldırmıyor. İnsanlığın en büyük dramı bu korkunç yalnızlığı, (yalnızlıktan kasıt yaşadığı müddetçe "tek" oluşu, hiç birimizin bir başka örneği yok) , tekliği farkedişiyle başlar ve bu algılama zamanla öğretici olur, farkındalık önemlidir zira. Bu algılamaya rağmen -mış gibi yapılıyor olunamaz artık. Hiç olmazsa anlama ve itiraf başlamış oluyor.


Alıntı:
iliskilerimiz oluyor bir yerden sonra hayatımız

Ve bu ilişkiler yan komşunuza verdiğiniz merhabadan, size para üstü uzatan büfedeki adama kadar uzanıyor.


***

Zaman zaman karamsarlık kaçınılmaz. Büyük sorularla yaşıyoruz, hiç bir bilge ya da filozof da hayatın anlamını çözebilmiş değil bugüne kadar.

Felsefe hayatın her alanında. Sorduğunuz sorular anlamsız değil, ama salt olumsuz baktığınız sürece yararsız. Oysa sormakla başlar her şey. Ve yanıtları aramaya çalışmakla devam eder yaşam. Yaşadığımız sürece kendimizden başlamak üzere dokunduğumuz, iletişim halinde olduğumuz herşeyden ve her varlıktan sorumluyuz. Sorular ilk gençlikte daha çok ve daha çetin, acı kaynaklarıysa genellikle daha küçük ama yankıları daha büyüktür.

Yaşamda her olgu karşıtıyla birlikte var (en azından biz öyle sanmaktayız). Canınız yandıkça gülümsemenin mutluluğunu daha somutça farkedersiniz. Bazen aydınlık bir sabaha uyanmanın bile (sadece aydınlık ve telaşsız bir sabaha) büyük bir mucize olduğunu düşünebilirsiniz. Yaşam yaşandıkça, deneyimledikçe sizi hafifletir, dahası, dayanıklı kılar.

Değer verdiğim bir yazar söylemişti: Bize gereken , gerçekleri kaldırabilmek için gereken "iç gücü".

İç gücünüz, eksik olmasın.

Selamlar...
Old 28-11-2006, 08:39   #4
cLaW

 
Varsayılan

Yazınız için teşekkür ederim.Sondan başlayarak bir kaç sorum daha olacaktı cevaplarsanız sevinirim.Gerçeklikten bahsetmişsiniz,gerçek duyu organlarımızla algıladıklarımızmı yoksa öğretilenlermi?
Yaşamda her olgu karşıtıyla var(en azından biz öyle sanmaktayız)..hayat bir sanı aslında/bir zandan ibaret,duyduklarımızı,gördüklerimizi beynimiz nasıl algılarsa/yorumlarsa ona göre yaşıyoruz..Öylemi??
Yaşam yaşadıkça,deneyimlendikce bizi hafifletir derken acı çekerek artık acıya alışırız,bir yerde mazohist duygular besliyoruz..bize hayatın öğrettiği bu mudur? Dayanıklı kılmak,dayanabilme gücü..Ya kurallarına göre oynarız ya da yok sayar yaşadıklarımızı her günü yeni bir gün bilir dünü hiç yaşanmamış sayarak aldırmayız..Peki ne kadar yalanlayabiliriz kendimizi,acılarımızı,aldanmışlığımızı?
Bir yerde sorumluluktan bahsetmiştiniz,birey temelli,ben merkezli yaşantıda bencilleşmek o kadar doğal ki kendimize karşı sorumluluklarımızı bile yerine getiremezken,nasıl diğer insanlara karşı sorumluluklarımızı yerine getirebilirizki?Bazen kendine bile dayanamıyor insan..
Sonuçta yaşayıp öleceğiz her canlı gibi,madem ki öleceğiz neden yaşamıyoruz diyebilmek istiyor insan ama yaşadıkca,yaşlandıkca,kaybettikçe gözüne çöp gibi batıyor zaman.Ne acıdır ki hiçbirimizin soyadı polyanna değil,bence temelde insanın kendisiyle barışması lazım ama bu o kadar zor ki..

p.s:Bir abi nasihatı,demişti ki birisi sana ''benimle evlenirmisin?'' diye sorduğunda ona vereceğin cevap ''sen olsan kendinle evlenirmisin olmalı''
Old 28-11-2006, 16:32   #5
ISIL YILMAZ

 
Varsayılan

Sn.cLaW,

İnsanın kendisine katlanabilmesi gerçekten zor oluyor bazen. Ama bunu farketmek için kendinizi iyi tanımanız gerekiyor. Bazen, birşeye ne kadar yakından bakarsanız o kadar çirkin görünür gözünüze. Kendimize ne kadar yakından baktığımızla ilgili bir durum bu galiba. Ama güzeli sevmek en kolay olanı zaten. Kendinle barışmak da çok meşakkatli bir iş gerçekten.

Ursula K. Leguin'in bir kitabında Andersen'in bir masalını okumuştum. Size bu masalı anlatmak isterim ( özet olarak tabii ) Adamın biri küçük bir kasabada yaşar, ama hep başka yerleri görme ve gördüğü yerleri başka insanlara anlatma arzusundadır.Nihayet bir gün yola koyulur ve yaşadığı ülkenin başkentine gelir. Bir hana girer ve odasına çıkar, akşam olur mumlar yanar ve adam mum ışığında hanın tam karşısındaki evde çok güzel bir kız olduğunu farkeder. Ancak adamın güzel kızla konuşmaya, onun yanına gitmeye cesareti yoktur. Bir de bakar ki gölgesi mumun ışığında uzamış ve karşı evin penceresinden içeri akmış.

Gölgesine yalvarmaya başlar "Ne olur git o kıza iyice bak ve bana endamını anlat başka birşey istemem" Gölge bu teklife direnir, bir gölge, gölgesi olduğu kişiyi terketmez diye. Ancak adam o kadar yalvarır ki gölge mecbur olur ve adamdan kopar karşı eve girer. Sabah olur gölge gelmez. Adam, akşama kadar gölgesini bekler ama gölgesi onu terk etmiştir.

Adam gölgesini bırakır ve yola devam eder. Çok ülkeler gezer, gördüklerini başka insanlara anlatır ama diğer insanlar onun anlattıklarını hiç ilginç bulmaz. Adam bir türlü istediği ilgiyi ve sevgiyi görmez. Gel zaman git zaman ülkesine geri dönmeye karar verir. Gölgesini bıraktığı kente gelir ki etrafta bir şenlik havası. Ne olduğunu sorar, ülkenin prensesinin evleneceğini söylerler. Düğünü beklemeye karar verir ve ertesi gün prensesin yanında damat olarak gölgesini gördüğünde duruma el koymaya karar verir.

Prensesin yanına güç bela ulaşır ve düğünün durdurulmasını prensesle evlenenin gerçek bir insan olmadığını kendi gölgesi olduğunu söyler. Bunun üzerine gölge, gölgesi olmayan bir adama güvenilmeyeceğini prensese belirtir. Prenses, kısa bir tartışmadan sonra kararını verir : Adamı idam eder ve gölgeyle evlenir.

Ursula K.LeGuin masalı izah ederken şöyle yazmış, mealen. Gölge bizim çirkin, karanlık taraflarımızı simgeliyor. İnsan kendi gölgesiyle yürümesini bilmeli, kendi çirkin , kötü taraflarını görebilmeli. Kimse pür iyi olamaz,bu nedenle de kimse kendini inkar etmemeli.

Yaşam ya da ölüm cLaW, fark etmez. Gölgemizle yaşayıp gölgemizle öleceğiz.

Saygılar.


Old 29-11-2006, 08:21   #6
cLaW

 
Varsayılan

Yaşam seçilmeden verilen ama yaşantı tercihlerdir.İlk tercihimiz çarkta bir dişlimiyiz yoksa çarkın ta kendisimiyiz?(ya biz gerçeğiz herşey yalan,ya herşey gerçek biz yalanız)
Acı/sevinç kavramları ise bilinçle alakalı.Bilmek adına yapıyoruz çoğu şeyi ama bildiklerimiz bir yerden sonra acı veriyor bize.Örneğin:Tatil yapmış birisi yapmak istediği zaman yapamazasa acı duyar ama tatil yapmamış birisi bu acıyı duyamaz..
Yaşamın özündeki kavram yalnızlıksa da yaşantımızın özündeki kavram ilişkidir,yaşantımızın(ben merkezli bilinçli tercihlerimizle seçtiğimiz olan) tüm ipleri elimizdedir ki insanlara kimlikler veririz.Tanıdık,arkadaş,dost,sevgili,eş,vs..Ve bu kişilere verdiğimiz kimliklere göre davranırız,hayatımızda buna göre yer edinirler -mut kaynağı olurlar.Siz seçersiniz hayatınıza girecek ya da çıkacak insanları ama ne yazıkki başınıza bir olay geldiğinde(ihanet! ya da acı verici bir olay) kendinizi değilde kimlik verdiğiniz insanı suçlarsınız.Peki ya siz o insana arkadaşım,eşim,dostum demeseydiniz yine de aynı acıyı verebilecekmiydi?Trafik ışıklarında dururken karşıdan karşıya geçen bir yayaya bir aracın çarptığını düşünün,ilk ihtimalde tanımadığınız birisi olsun,ikinci ihtimalde çok sevdiğinizi söylediğiniz birisi,duyacağım acı aynı olur diyebilen birisi varmı???
Bu kadar ben merkezli yaşarken yaptığı en büyük hata öğretilmişleri yaşamaya çalışmaktır,başkalarının doğrularını yaşatmaya çalışmaktır,koymadığı kurallara uymaktır..En basit fizik kuramıdır oysa:doğru sonsuzdur..Başkaları size yakamoz denize vuran ayışığıdır der oysa yakamozun ayışığı ile alakası yoktur,ay olmayan gecelerde deniz yüzeyinde balık pullarının parlamasıdır..Belki o onun inandığı,inanmak istediği,olmasını arzu ettiği doğrudur diye 2 atp harcayıp düşünmeyiz.Başkalarının doğrularına göre yaşamak o kadar kuşatmıştır ki bizi ilişkilerimizde bile ''ne ayıp(kime göre ayıp??)'',''ne derler(kimler??)'',''nasıl açıklarım(kime??)'' gelgitlerinde yokolur ben kavramımız.Doya doya yaşayamadığımız yaşantımızda ben diyemeden ölürüz...Başkaların kimlikleri siz veriyorken bu ikilemler niye?Ne düşündüklerimi önemli yoksa neyle mutlu olacağınızmı ya da neyi yaptığınız/yaşadığınız mı?
Sonuçta yaşantınız yaptığınız seçimlerin toplamı olarak karşımıza çıkar.Siz kendinizi mutlu etmezseniz sizi kimse mutlu edemez çünkü yalnızsınız,ilişkilerinizle örtmeye çalıştığımız büyük,derin,anlaşılmaz,paylaşılmaz,düşünmeye bile korkulabilen bir yalnızlık..
Bir yazarın söylediği gibi:Sende yalnızsan benim gibi,biz ikimizde yalnızsak işte bu durumda iki kişilik bir yalnızlık olmazmı bizimkisi??
Saygılarımla
Old 29-11-2006, 16:02   #7
cLaW

 
Varsayılan ''derin olan kuyu değil kısa olan iptir''..Lao Tze

Bir hikayede benden..
Hintli bir yaşlı usta, çırağının sürekli herşeyden
şikayet etmesinden bıkmıştı.
Bir gün çırağını tuz almaya gönderdi. Hayatındaki
herseyden mutsuz olan çırak döndüğünde, yaşlı
usta ona, bir avuc tuzu, bir bardak suya atıp
içmesini söyledi. Çırak, yaşlı adamın söyledigini yaptı ama
içer içmez ağzındakileri tükürmeye başladi.
"Tadı nasıl?" diye soran yaşlı adama öfkeyle
"acı" diye cevap verdi.
Usta kıkırdayarak çırağını kolundan tuttu ve
dışarı çıkardı.Sessizce az ilerdeki gölün kıyısına
götürdü ve çırağına bu kez de bir avuc tuzu göle atıp,
gölden su içmesini söyledi. Söyleneni
yapan çırak, agzının kenarlarından akan suyu koluyla
silerken aynı soruyu sordu:
"Tadı nasıl?"
"Ferahlatıcı" diye cevap verdi genç çırak.
"Tuzun tadını aldın mı?" diye sordu yaşlı adam,
"hayır" diye cevapladı çırağı.
Bunun üzerine yaşlı adam, suyun yanına diz
çökmüş olan çırağının yanına oturdu ve şöyle dedi:
"Yaşamdaki acılar tuz gibidir, ne azdır, ne de cok.
Acının miktarı hep aynıdır. Ancak bu acının şiddeti,
neyin içine konulduğuna
bağlıdır.Acın olduğunda yapman gereken tek şey
acı veren şeyle ilgili hislerini genişletmektir. Onun
için sen de artık bardak olmayı bırak, göl
olmaya çalış."
Saygılarımla
Old 24-01-2007, 19:06   #8
cLaW

 
Varsayılan The school for gods

Sanırım düşüncelerimin temellendiği noktaları bir kitapta buldum.Bu benim için biraz geç oldu ama benim gibi düşünen insanların var olduğunu bilmek huzur verdi.Deli isem bile yalnız delirmiyormuşum

Alıntı:
“hep aynı olaylarla karşılaşıyorsun, çünkü sende hiçbir şey değişmiyor! her şey benzerini kendine çeker. cennet parçacığı cennete doğru, cehennem parçacığı cehenneme doğru yol alır”

lupelius'a göre yeryüzü, insanların sıralar halindeki idam mahkumları gibi yaşadıkları kozmik bir hapishane, dünya boyutunda bir zindandır. bu vizyonun son ve kesin bir yenilgi oluşturduğu yargısına varmak yerine, göz kamaştıran çılgınlığıyla cesurca bir plan tasarlar. insan için, onu olanaklının sınırlarının ötesine geçirecek bir serüven düşler; kaçınılmaz görünen ölümcül yazgısından kaçış ve dünya yasalarından kurtuluş.

ister bilinçli, ister bilinçsiz verilmiş olsun, kişinin başına kendi rızası olmadan hiçbir dış olay gelemez. öncelikle psikolojisinden geçmeden, hiçbir şeyle karşılaşamaz.

düşünce bu yüzden çok güçlüdür. düşünüş yazgıdır.
varoluş bizim buluşumuzdur ve bu yüzden sadece bize bağlıdır.
bu dünyadaki yaşantı, bir tanrılar okuludur.

Alıntı:
Size ‘öğretilen ve anlatılan dünyanın’, anlatıldığı gibi olduğunu söyleyenler sadece anlatanlardır. Korkmanız, çekinmeniz, endişe etmeniz gerektiği söylenen her şey, bu betimlemenin pençesindeki insanların fikirleridir. Oysa bunlar olumsuz duygulardır ve hiçbiri dünyaya geldiği haliyle insanın mayasında olan hisler değillerdir. İnsan korkusuz doğar. Korku, zorla ‘öğretilir’.
Hastalıklar ‘öğretilir’. Ne hastalıklar, ne ilaçlar, ne de tedaviler gerçektir. Hastalıklar, benlikteki olumsuz yöndeki değişimlere karşılık gelen semptomlardır. Onlar bizi ancak kendimizi kanalize etmemiz gereken düşünce şekli için uyarma amaçlı ortaya çıkabilirler. Bizi fiziken zor durumda bırakmak için değil.
Hayatınızda önünüze çıkan herkesin özel bir görev ile karşınıza geldiğine emin olun. Ve ona varlığı için teşekkür edin. Özellikle düşmanınızsa.

Herkes sizi gösterir. Çünkü herkesi siz yarattınız. Bu dünyayı siz yarattınız. Bu sizin dünyanız. Sizi arayan arkadaşınız sizsiniz. Çalışanlarınız, üstleriniz, aileniz, hepsi sizsiniz. Yay da, ok da, hedef tahtası da; hepsi sizsiniz.

Önünüzde gelecek varken, geçmişle uğraşmayın. Ama geleceği de yeni bir ‘eski geçmiş’ yaratmak için yaşamayın. Onu şekillendirin; bu kez şekillendirin; geçmişinizin tekrarlarından kurtulun.

Mea Culpa’ felsefesini inkar ederek yaşamaktan vazgeçin. Başınıza gelmiş ve gelecek her şeyin tek sorumlusunun kendiniz olduğu gerçeğiyle barışmayı reddettiğiniz her gün tedavi süreciniz gecikecek, ‘yeni bir eski geçmiş’ için her seferinde yeni bir adım attığınızla kalacaksınız.


Başınıza gelmiş ve gelecek her şey, düşünsel faaliyet kalitenizin, olaylar dünyasına uyarlanmış halidir. Düşlemezseniz, yaratamazsınız. Gerçek, düş artı zamandır. İnanmak için görmeyi beklemeyin. İnanın ki, görebilin.
Beden olmadan düşleyemezsiniz. Düşleyen bedendir. Ona çok iyi bakın.
Gereğinin ötesinde yiyecek, içecek, gereğinin ötesinde uyku, gereğinin ötesinde seks, hiçbir şeyin çözümü olmadığı gibi, çözümün üstünü örten uyuşturuculardır. Uyuşturucu almayın. Beyninizi örtmeyin. Orada geleceğiniz şekilleniyor.


Dünyadaki en büyük ekonomik gerçek ‘mutluluk’tur. Ekonominin tanımı Mutluluk’tan başka hiçbir şey değildir. Her zaman iyi bir ekonomist olun.
Düşleyin, düşleyin, düşleyin. Düş, var olan en gerçek şeydir
Old 25-01-2007, 12:46   #9
mutlakadalet

 
Varsayılan

Ölüm, şimdi tasnifini yapacağım iki grup için de çok büyük bir anlam ifade etmez. Bu iki grubun ayrılma noktaları, ölümsüzlüğü keşfetme bakımındandır. Şayet kişi, yaşarken ölümsüzlüğü keşfederse, ölümü yenebilir, ölüm, onun için çok büyük bir anlam ifade etmez. Bu kişi öldükten sonra dahi yaşamaya devam eder; ancak kişi, yaşarken ölümsüzlüğü keşfedememiş ise, o kişi zaten yaşarken ölü olduğu için, ölüm, bu kişi bakımından da çok büyük bir anlam ifade etmez.

Bu noktada, ölümsüzlüğü keşfetmenin nasıl olduğunu belirlememiz gerekiyor. Zor kısmı da size bırakıyorum. İnsan, yaşarken ölümsüzlüğü nasıl keşfedebilir?
Old 28-01-2007, 01:53   #10
cesur_yürek

 
Varsayılan

Kısa bir öyküdür hayat
Uğruna upuzun acılar çektiğimiz
Kısa bir türküdür
Bir kez daha söylemek için delirdiğimiz

Yılmaz Odabaşı/ Şair yazar
Old 13-03-2008, 22:17   #11
Durdu GÜNEŞ

 
Varsayılan

HAYATA DAİR


Günler, aylar mevsimler geçer bir bir
Hayata, günaha ve melankoliye dair
İçimizde paramparça olan şiir

Zamanın kıyılarına çarpar durur
Ve dost dillerde yeniden can bulur

Yapışıp hayatın herhangi bir ucuna
Kaygılarla sallanırız boşu boşuna
Yaşarız öykümüzü hep yalnız başına

Yeter ki utanmadan anılsın anılar
Hoş bir seda dışında kalan ne var?

Aşklar eskidikçe ölüme yaklaşırız
Sürükler bizi anlamadığımız bir hız
En olmayacak yerde bölünür şarkımız

Geride boynu bükük öyküler kalır
Sadece dost yüreklerde yankılanır

Durdu GÜNEŞ
Old 18-03-2008, 01:30   #12
Av.Cengiz Aladağ

 
Varsayılan

"Yaşamın bütünüyle derdimiz ama ona asıl tadını veren küçücük kırıntılar; çoğu zaman yere silkelediğimiz o kırıntılar."
(2000)
Old 18-03-2008, 13:18   #13
smile

 
Varsayılan ölüm

Çok yakın bir zamanda bir dostumu kaybettim. Her nekadar her insanın bir gün öleceğini bilsekde ölüme alışmak çok zor. Hele o insanın hayatınızda bıraktığı boşluk, Ne kadar önem versenizde, aslında hayatınızdaki yerinin ne çok önemli olduğunu öldükten sonra anlamak... Kötü bir duygu.
Old 18-03-2008, 14:58   #14
Av.Armağan Konyalı

 
Varsayılan

Sayın smile

Başınız sağolsun. Sabır dilerim.

Dostlukların keder vermesi kaderin garip bir oyunu.
Old 18-03-2008, 17:01   #15
Av.H.Sancar KARACA

 
Varsayılan

Alıntı:
Yazan Av.Cengiz ALADAĞ
Alıntı:
" Yazılmayan her harf yük bana."
Teşekkürler söz ve kalem erbabı.
Okunmayan her harfi de dert edinirsek aydınlanma kaldığı yerden devam eder mi ki?

Alıntı:
Bir yazardan bir şaire
Alıntı:
Bize gereken , gerçekleri kaldırabilmek için gereken "iç gücü""
demiş.

"İç gücümüz eksik olmasın"

Olmasın, olmasın...
Old 15-10-2008, 23:26   #16
Av. Şehper Ferda DEMİREL

 
Varsayılan

Yine de bir gün öleceği bilgisine sahip olarak yaşamak, yaşarken ölüm bilgisini diğer avuçta taşımak, yaman çelişki...
Old 08-01-2009, 23:11   #17
cLaW

 
Varsayılan E.Cioran

Bunlar beni hiç ilgilendirmiyor… Nihilist değilim… Öyle olduğum söylenebilir, ama bunun bir anlamı yok… Benim için boş bir formül bu… Basitleştirirsek, hiçlik ya da daha ziyade boşluk saplantım olduğu söylenebilir… Buna evet… Ama nihilist olduğum söylenemez… Çünkü alışılmış anlamıyla nihilist, az ya da çok siyasi art düşüncelerle ya da kim bilir hangi nedenlerle, her şeyi yere deviren bir tiptir… Ama ben hiç de öyle değilim… Öyleyse benim metafizik anlamda nihilist olduğum söylenebilirdi… Ama bu bile hiçbir şeyi içermiyor… Kuşkucu terimini daha kolay kabulleniyorum her ne kadar sahte bir kuşkucu olsamda… Şöyle diyeyim : Hiçbir şeye inanmıyorum…

Bir adım geri durduğumuzda, ormanı seyretmek için ağaçları bir kenara ittiğimizde, ağaçların değersizliğiyle karşı karşıya kalırız… Daha fazla geri geldiğimizde, ormanı tamamen önemsiz buluveririz… Aynısı bu ülke, yeryüzü, güneş sistemi ve galaksi içinde geçerlidir… Bu evren o denli geniştir ki, biz bir kum taneciğinden daha ufak kalırız… En büyük problemlerimiz bizle birlikte hiçliğe karışır… Biz basitçe, Tanrıların oyuncaklarıyız, yine de Tanrılar oyunlarına bizi layık görmüyorlar bile… “İnsan asla bir cevap bulamadı ve bulamayacaktır da…” “Yaşam sahip olduklarımızın tümüdür ama yine de o hiçtir…”
Old 08-01-2009, 23:41   #18
Av. Şehper Ferda DEMİREL

 
Varsayılan

Alıntı:
Yazan cLaW
Bunlar beni hiç ilgilendirmiyor… Şöyle diyeyim : Hiçbir şeye inanmıyorum…

Bir adım geri durduğumuzda, ormanı seyretmek için ağaçları bir kenara ittiğimizde, ağaçların değersizliğiyle karşı karşıya kalırız… Daha fazla geri geldiğimizde, ormanı tamamen önemsiz buluveririz… Aynısı bu ülke, yeryüzü, güneş sistemi ve galaksi içinde geçerlidir… Bu evren o denli geniştir ki, biz bir kum taneciğinden daha ufak kalırız…
...
“Yaşam sahip olduklarımızın tümüdür ama yine de o hiçtir…”

E.Cioran kim bilmiyorum ama, büyük, giderek daha büyük resme bakarken alçalma duygusu taşımak ve giderek kendine ve evrene yabancılaşmak-kaybolmak yerine, kudreti dahilinde olanı yapmayı, yani bir adım ileri, devamla adım adım, geri-uzak yerine ileri-yakına giderek, ormanda seçeceği herhangi bir ağaç, o ağacın dalı, o ağacın dalındaki kuş yuvası, o yuvada yumurtasını yeni çatlatmış, ağızları açık yiyecek bekleyen yavru kuşları izleyerek, önemlilik-önemsizlik kaosundan kurtulup, yaşamla ve evrenle bütünleşmeyi de seçebilirdi

Saygılarımla...
Old 09-01-2009, 20:13   #19
cLaW

 
Varsayılan

Ve devam ediyor , diyor ki ;

Gereksiz yere acı çekmeyelim… Kesin başarısızlıklar bazen yararlıdır… Onu karşılayın, sonra, hatta onu kutlayın… Yalnızlığımız güçlenecek ve pekişecektir… Kaçış tünellerimizden birkaçını kapatın sonunda kendi başınıza kalırsınız, şu an bir yaşama sahip olma beyhudeliği olan sınırlarımızı ve görevlerimizi sorgulamak için daha iyi bir yerdeyiz…

Tanrı’nın ölümü, hepimizi kandıran bir parıltıdır… Bizi terkedilmişlik içinde yüzdürür, Thales kadar eskiye ait sorular sormaya zorlar ve anlaşılamayan bir cehennem çukuru önünde başı dönen biri haline getirir… Bu sürgünlük teolojisine duyarsız kalırsak, hemen günlük rutinlerin sıkıntılarıyla yüz yüze geliriz…

Kimim ben?... Gerçekten ben’im hangisi?... Uzun zamandır oldum olası bu dünyanın bana lazım olmadığının bilincindeyim, ne yapacağımı bilemiyorum… Boş bir manevi gurura kapılmanın ve artık varoluşumun bana bozulmuş ve çürümüş bir ilahi gibi görünmesinin nedeni sadece ve sadece budur!...

Her birimiz, yalnızlığa karşı işlenen günah, yani insanlarla alışveriş tarafından yozlaştırılmaya yazgılı bir saflık dozuyla doğarız… Zira her birimiz, kendimize hasredilmiş olmamak için elimizden geleni yaparız… Bu durum mukadderatı değil düşmüşlük eğilimini andırır… Ellerimizi temiz ve kalplerimizi bozulmamış bir halde muhafaza etmekten acizdir; yabancıların terleriyle temas ederek kendimizi kirletiriz; tiksintiye aç ve baya hayran bir halde, toplu çirkefin içine gırtlağımıza kadar gömülürüz… Kutsal suyla dolu Ummanları düşlediğimizde, artık oraya dalmak için çok geç kalmışızdır… İliğimize, kemiğimize kadar kokuşmuş olmamız, o ummana dalıp boğulmamızı engeller… Dünya yalnızlığımızı bozmuştur… Ötekilerin üzerimizde bıraktığı izler silinmez bir hale gelir…

Bu dünyada hiçbir şey kendi yerini bulmuş değildir, başta bizzat dünya olmak üzere… Öyleyse insan adaletsizliğini seyrederken hiç şaşırmamak gerekir… Toplumun düzenini reddetmek de kabul etmek de aynı şekilde abestir… Onun iyi ve kötü yönde değişimlerine, ümitsiz bir tutuculukla maruz kalmaya mecburuz; tıpkı doğuma, aşka, iklime ve ölüme maruz kaldığımız gibi… Hayat yasalarının başında çürüme gelir : Kendi kalıntılarımıza, cansız nesnelerin kendi kalıntılarına olduklarından daha yakınızdır… Onlardan önce pes ederiz ve yok edilmez gibi görünen yıldızların bakışları altında kaderimize doğru koşarız… Ama bizzat yıldızlar da, sadece yüreğimizin ciddiye aldığı, sonra da istihza noksanlığının kefaretini büyük acılarla ödediği bir evrenin içinde ufalanırlar…
Old 10-01-2009, 10:57   #20
carlito

 
Varsayılan

Burdan oraya menfaatler,spor arabalar ve villalar gitmez..
Onun için çok hırslı ve kırıcı olmayalım..
Ölüm de var...
Old 26-02-2009, 10:08   #21
minee.mine

 
Varsayılan

Alıntı:
E.Cioran

Bir adım geri durduğumuzda, ormanı seyretmek için ağaçları bir kenara ittiğimizde, ağaçların değersizliğiyle karşı karşıya kalırız… Daha fazla geri geldiğimizde, ormanı tamamen önemsiz buluveririz...
Ormanı seyretmek için ağaçları kenara ittiğimizde artık ormanı seyretme şansımız da yok
Old 26-02-2009, 11:56   #22
üye8180

 
Varsayılan

Yaşam, hayata asılmak, yaptıklarımızdan zevk almak, sevmek kabiliyetimizi kaybetmemek, kendimizden memnun olmak, güzellikleri görebilmek, iyi hissetmek, hissettirmek, üzülmemekse şayet;

Ölüm de, hayattan kopmak, zorla yaşamak, kötü hissetmek, hissettirmek, sevememek, üzülmek için bahaneler bulmak, içine kapanmaktır.

Yaşam da ölüm de şu anda. Kendimize dönelim. Yaşam tercihlerimizdir.
Old 26-02-2009, 12:01   #23
Av. Şehper Ferda DEMİREL

 
Varsayılan

Ölümde yaşam yok ama hayat, ölümle elele. Bunu -Ölümü- anımsayarak yaşamak, yaşamı anlamlı kılan en önemli karşıt değer olsa gerek.

Saygılarımla...
Yanıt


Şu anda Bu Konuyu Okuyan Ziyaretçiler : 1 (0 Site Üyesi ve 1 konuk)
 
Konu Araçları Konu İçinde Arama
Konu İçinde Arama:

Detaylı Arama
Konuyu Değerlendirin
Konuyu Değerlendirin:

 
Forum Listesi

Benzer Konular
Konu Konuyu Başlatan Forum Yanıt Son Mesaj
Pozitif Yaşam Derneği ve 1 Aralık Aids ' le Mücadele Günü Merhaba Hasta Hakları Çalışma Grubu 0 30-11-2006 22:23
Yeni Yaşam Oyunu! Sibel Site Lokali 0 25-09-2003 09:13
Yaşam Dersleri... ege Hukuk Sohbetleri 15 27-11-2002 08:11
Şifreli Yaşam Av. Hulusi Metin Site Lokali 0 15-11-2002 23:58
Konferans, Yaşam Hakkı Ve İfade Özgürlüğ rezay Adliye Duvarı 0 02-04-2002 14:35


THS Sunucusu bu sayfayı 0,05969501 saniyede 14 sorgu ile oluşturdu.

Türk Hukuk Sitesi (1997 - 2016) © Sitenin Tüm Hakları Saklıdır. Kurallar, yararlanma şartları, site sözleşmesi ve çekinceler için buraya tıklayınız. Site içeriği izinsiz başka site ya da medyalarda yayınlanamaz. Türk Hukuk Sitesi, ağır çalışma şartları içinde büyük bir mesleki mücadele veren ve en zor koşullar altında dahi "Adalet" savaşından yılmayan Türk Hukukçuları ile Hukukun üstünlüğü ilkesine inanan tüm Hukukseverlere adanmıştır. Sitemiz ticari kaygılardan uzak, ücretsiz bir sitedir ve her meslekten hukukçular tarafından hazırlanmakta ve yönetilmektedir.